لنینیسم برای ما سم است
به مناسبت سالگرد «تزهای آوریل» و مناسبت های دیگر
این روزها از مارکسیست های قدیمی زیاد می شنویم که مارکسیسم را به دو دسته و مقوله مجزا تقسیم می کنند: «مارکسیسم مبتذل روسی» و «مارکسیسم غیر مبتذل اروپای غربی».
من درست نمی دانم چه چیزی مبتذل است و چه چیزی نه. فقط می دانم که سوسیالیسم نوع روسی، بیرون آمده از دیالکتیک فرهنگ جامعه روسیه قرن نوزده، مسلما یکی از بزرگترین و شگفت انگیزترین پدیده های قرن گذشته بود. همانطور که جمهوری دینی نوع ایرانی بیرون آمده از دیالکتیک فرهنگ جامعه ایران قرن بیستم یکی دیگر از پدیده های عجیب و غریب آن قرن بود؛ اولی با تمی حماسی روسیه عقب مانده فئودالی قرن نوزده را به دومین ابرقدرت دنیا تبدیل کرد و دومی تراژدی ای را رقم زد که ته اش من و شما پای صحبت رئیس جمهور محترم آقای دکتر محمود احمدی نژاد نشسته ایم.
حالا همه این ها به کنار. من آمده بودم بگویم گرایشی که محفل های چپی در داخل ایران به لنینیسم و اصولا ورژن ایرانی فرهنگ سیاسی لنینیستی نشان می دهند برای جنبش احتمالی چپ ایران مثل سم خواهد بود. چیزی که ما اصلا به آن نیاز نداریم لنینیسم و از آن بدتر تئاتریک های سنت لنینیستی ایران و نظریه حزب پیشرو و «سانترالیسم» و از همه بدتر آن ادبیات احساساتی و بندتنبانی و دموکراسی ستیز مخصوص اش است. به همه بر و بچه های چپ ایران که هنوز این ستون را می خوانند فقط «چه باید کرد» مرحوم لنین را یادآوری می کنم و این که به نظر من همین یک کتاب منشا بزرگترین گرفتاری های جنبش سوسیالیستی احتمالی در ایران خواهد شد. مثلا با پاراگرافی مثل این چه کار باید کرد؟
به مناسبت سالگرد «تزهای آوریل» و مناسبت های دیگر
این روزها از مارکسیست های قدیمی زیاد می شنویم که مارکسیسم را به دو دسته و مقوله مجزا تقسیم می کنند: «مارکسیسم مبتذل روسی» و «مارکسیسم غیر مبتذل اروپای غربی».
من درست نمی دانم چه چیزی مبتذل است و چه چیزی نه. فقط می دانم که سوسیالیسم نوع روسی، بیرون آمده از دیالکتیک فرهنگ جامعه روسیه قرن نوزده، مسلما یکی از بزرگترین و شگفت انگیزترین پدیده های قرن گذشته بود. همانطور که جمهوری دینی نوع ایرانی بیرون آمده از دیالکتیک فرهنگ جامعه ایران قرن بیستم یکی دیگر از پدیده های عجیب و غریب آن قرن بود؛ اولی با تمی حماسی روسیه عقب مانده فئودالی قرن نوزده را به دومین ابرقدرت دنیا تبدیل کرد و دومی تراژدی ای را رقم زد که ته اش من و شما پای صحبت رئیس جمهور محترم آقای دکتر محمود احمدی نژاد نشسته ایم.
حالا همه این ها به کنار. من آمده بودم بگویم گرایشی که محفل های چپی در داخل ایران به لنینیسم و اصولا ورژن ایرانی فرهنگ سیاسی لنینیستی نشان می دهند برای جنبش احتمالی چپ ایران مثل سم خواهد بود. چیزی که ما اصلا به آن نیاز نداریم لنینیسم و از آن بدتر تئاتریک های سنت لنینیستی ایران و نظریه حزب پیشرو و «سانترالیسم» و از همه بدتر آن ادبیات احساساتی و بندتنبانی و دموکراسی ستیز مخصوص اش است. به همه بر و بچه های چپ ایران که هنوز این ستون را می خوانند فقط «چه باید کرد» مرحوم لنین را یادآوری می کنم و این که به نظر من همین یک کتاب منشا بزرگترین گرفتاری های جنبش سوسیالیستی احتمالی در ایران خواهد شد. مثلا با پاراگرافی مثل این چه کار باید کرد؟
از آن جا که نمی توان از ایدئولوژی مستقلی که خود توده های کارگر در جریان نهضت شان به وجود آورده باشند حرفی به میان آورد، تنها انتخاب این است: یا ایدئولوژی بورژوا و یا ایدئولوژی سوسیالیستی. راه سومی وجود ندارد. بنابراین هرنوع کاهش از اهمیت ایدئولوژی سوسیالیستی و هرنوع دوری از آن به معنی تقویت ایدئولوژی بورژوایی است. از جنبش خود به خودی [ ِ طبقه کارگر] زیاد حرف زده می شود اما جنبش خود به خودی این طبقه تنها منجر به تبعیت آن از ایدئولوژی بورژوا می شود...چرا که جنبش خود به خودی طبقه کارگر یعنی جنبش اتحادیه ای و جنبش اتحادیه ای یعنی به بردگی کشاندن کارگران توسط بورژوازی. بنابراین وظیفه ما مبارزه علیه جنبش خود به خودی و منحرف ساختن این جنبش خود به خودی اتحادیه ای ست که قصد دارد زیر بال و پر بورژوازی برود و آوردن آن به زیر بال و پر سوسیال دموکراسی. (تاکیدها از خود لنین، سوسیال دموکراسی=حزب پیشرو)
1 کامنت:
رفیق کلنگ دار
یک نگاهی هم به این نوشته برادر متعهد اسلاوی ژیژک در مورد رفیق لنین بیانداز شاید خوش ات آمد.
من که از این برادر متعهد مان خوشم می آید!
http://www.lacan.com/replenin.htm
مخلصات
رامین
ارسال يک نظر