روح ِ سرکش ِ آریایی؟


ظاهرااین بر و بچه های بالاشهری ِ از نظر اجتماعی فعال ما که به روزنومه نویسی و این قبیل کارها علاقه پیدا کرده اند و دل خوشی هم از جمهوری اسلامی ندارند تصورشان از کارگر هم چنان بچه ی دوازده ساله ی پابرهنه ایست که پشت چراغ قرمز شیشه ی ماشین شان را پاک می کند؛ و نه انسان خودآگاهی که ادامه یافتن تمام ساحت های زندگی اجتماعی به نیروی کار او وابسته است. به همین دلیل است که ظاهرا وقتی برای مصاحبه کردن با یک رهبر اتحادیه ای می روند دست گل به آب دادن شان از پیش تضمین است.

بر مبنای همین تصور تاسف برانگیز از طبقه ی کارگر که این بر و بچه های بالاشهری ِ از نظر اجتماعی فعال و علاقمند به روزنامه نویسی ما ناگزیر می شوند برای توضیح دادن رفتار پیشرو ترین لایه های طبقه ی کارگر (فعالین سندیکالیست) دست به دامان مفاهیم ِ به شدت عقب مانده و ناچسب ناسیونالیستی هم چون "روح سرکش آریایی" یا "روح مشترک ایرانی" شوند. به هر حال هر کس وقتی با پدیده ای روبرو می شود که قادر به توضیح دادن اش نیست برای تعریف کردن از و به به و چه چه کردن از آن دست به دامان مفاهیمی می شود که خوداش احترام بر انگیز می یابد؛ وگرنه در اعتراض کارگرانی که می خواند در اتحادیه ای متشکل شوند و طرف دعوایشان دولتِ ملی کشورشان به عنوان صاحب کار است تنها چیزی که دیده نمی شود روح آریاییست. خصوصا که این روح مشکوک بعد از کثافت کاری های فراوانی که در طی تاریخ کرده امروز احتمالا ساکن اعماق جهنم است و نمی تواند در اعتراضات کارگری ایران نقش چندانی داشته باشد.

با اعتراضات کارگری که مدتی ست چهار گوشه ی آن کشور را گرفته دیگر زمان آن رسیده که همه ی ما یک نکته ی ابتدائی را بفهمیم؛ طبقه ی کارگر چه انقلابی چه غیر انقلابی و چه چپ و په راست چه وطن پرست و چه غیر وطن پرست یک طبقه ی اجتماعی ست که در درون خود دارای جنبش است و نه یک توده ی بی شکل بی حرکت. و به همین خاطر نه نیازی به عاملی از بیرون دارد که اسم خود را چپ بگزارد و بخواهد برایش درباره ی چگونه کارگر بودن رهنمود صادر کند و نه از آن مهم تر، عامل وطن پرستی که بخواهد از دیدن این که کارگران کثیف نیستند و "تر و تمیز" هستند و با "دست غذا می خورند" ولی "با وقار" اند ذوق کند.

اتفاقا گواهی ای بر حکم بالا را در همین یادداشت می توان یافت. آن جا که معلوم می شود "زنان مجلس" در اعتراضات اخیر زنان شرکت داشته اند؛ بدون این که کسی بداند، نه تنها تر و تمیز اند بلکه بدون این که وبلاگ نویس های فمینیست بالاشهری موضوع را برایشان توضیح داده باشیم خودشان حقوق شان را هم می خواهند، بدجنس ها.

عکس طبیعتا از این جا

پی نوشت: صاحب وبلاگ کولی ها کنار آتش که در این یادداشت به وبلاگ اش اشاره شده جواب پایین را به نوشته ی من داده است. از آن جایی که ایشان به این نتیجه رسیده اند که نوشته توهین آمیز بوده منصفانه است که جوابشان به نوشته در این وبلاگ وجود داشته باشد:

حالت تهوع بهم دست داد از اين حجم برچسب و توهين.اين اسمش يك نوشته بي غرض و مستدل نيست.اولين چيزي كه به نظرم احتياج داري اين است كه كمي اين كينه طبقاتي را در خودت تعديل كني و بعد اعتراض كارگري را براي ما معني كني.نوشته ات بي ادبانه است.تا حالا وبلاگت را نخوانده بودم، به نظرم با اين نگاه از بالا و تمسخرآميز و مغرضانه ات، هرگز جايي براي سر زدن دوباره نمي گذارد. اين الفاظ بالاشهري فمينيست و فلان و بهمان مرا ياد برچسب هاي قطاري روزنامه كيهان انداخت.كاشكي نقد كردن، نقد كوبنده كردن و منصفانه و موقرانه به نقد كشيدن را ياد بگيريم و تفاوتش را با متلك پراني هاي صرف بفهميم